Leita í fréttum mbl.is
Embla

Fćrsluflokkur: Bćkur

Heimţrá (Brot)

scan0004 Stjarna

 

Ţegar hrossin höfđu velt sér og kroppađ um stund, tók Stjarna sig ein út úr og brokkađi niđur ađ ánni. Hún stóđ ekki mikiđ fyrir, ţótt straumhörđ vćri, köld og hrokasund landanna milli. Brattabrekka tafđi hana lítiđ , og hefur ţó margur sporţungur klár tafist viđ hana. svitnađ og runniđ.  Heimţráin bar hana fljótt yfir, strokiđ beggja skauta byr.
Hún stefndi mun sunnar en leiđin liggur í áttina til hrossafjöldans heima og gleđinnar í afréttarfrelsinu , - og fallega folaldiđ horfna - . Hátt hnegg kvađ viđ, ađeins eitt - og hún rásađi ţegjandi vestur eftir,  yfir grjót og ása, mýrarflóa og fen.

 Ţorgils gjallandi


Karlmenn

'Tími karlmannsins er liđinn.  Karlmanninum hefur tekist gegnum aldirnar ađ gera sig ađ algerlega ţekktri stćrđ.  Konan er hins vegar enn á stigi hinnar óţekktu stćrđar.  Hún er algebra sköpunarverksins.  Hún er X .  Öll mikilmenni vilja verđa konur leynt eđa ljóst.  Međ ellinni kemur ţetta greinilega fram hjá karlmönnum.  Takiđ eftir hvađ afburđamenn verđa ćvinlega kerlingarlegir međ aldrinum.  Rakiđ skeggiđ af mikilmennum nítjándualdarinnar og sjá :  Ţarna situr ljóslifandi ströng amma.'

 

                                 Guđbergur Bergsson: TÓMAS JÓNSSON METSÖLUBÓK 


Gullkorn fyrir svefninn

'Ég:  Óli hefurđu tekiđ eftir ţví hvađ dúfurnar eru međ litla hausa.  Heldurđu ađ ţćr séu ekki međ neinn heila?
Óli:  Nei ţćr eru međ vćngi. Til hvers ćttu ţćr ađ vera međ heila?
Ég:  Meinarđu ađ ţađ sé betra ađ vera međ vćngi en heila?
Óli:  Ég held ađ ţađ vćri best ađ vera međ vćngi á heilanum.

 

 

Einar Már Guđmundsson:  VĆNGJASLÁTTUR Í ŢAKRENNUM. 


Jökulsporđur Ţrykk, blek og akrýl

scan0008

Ég er...


Ég er
rósin
sem blómgast ađ hausti
ég er
unglingsins
elliglöp
öliđ sem alkinn
ei smakkar
og ástin
sem kann bara rök
ég er
marglytta
í fjörunnar sandi
ég er
fjúkandi bylur
í sól
ég er
saga sem löngu er liđin
ég er
álfur
sem kom út úr hól.

Álög

Á miđnćtti í Huliđsheimum
er álagastund.
Allt verđur kyrrt og rótt 
og ţađ er sem tíminn hverfi
inn í eitt óendanlega stutt
andartak
sem virđist líđa hjá, áđur
en ţađ hefst.

Fossinn í gjánni fellur ţegjandi
fram af bjargbrúninni
og áin streymir eftir farvegi sínum
hljóđ eins og andardráttur
sofandi ungabarns.

Ţyturinn í laufinu hćgir á sér
og skógurinn er ţögull
og ţrunginn leyndardómum
sem leynast bak viđ sérhvert tré 
fullir ólgandi ástarţrár.

Og innan ţessa eilífđaraugnabliks
og án ţess ađ nokkur verđi ţess var
er ţessi töfrum slungna stund liđin hjá.

Og allt er sem fyrr - en samt öđruvísi.

Líkt og náttúran sjálf sé ađ dansa í skóginum
íklćdd dimmbláum, draumfögrum kjól.


Manndómsbrekkan ţrykk og blek

Manndómsbrekkan

Ilmvatniđ Prósaljóđ

Ég hallađi mér út um opinn svefnherbergisgluggann og starđi tómlega út í auđan húsagarđinn.
Ég var í ţungu skapi. Enn ein ömurleg djammhelgin framundan ţví ţađ var ekki venja ađ nokkur karlmađur liti tvisvar á mig ţegar ég fór út ađ skemmta mér.
Ég myndi örugglega enda ćvina sem ellidauđ piparjúnka. Engin von um börn, hvađ ţá heldur barnabörn, ađ ekki sé minnst á syrgjandi eiginmann viđ mitt dánarbeđ.
Ekki sála myndi fella tár ţegar ég gćfi upp öndina og ţađ yrđi áreiđanlega ekki ein einasta minningargrein í Morgunblađinu sem greindi frá minni gleđisnauđu ćvi.
Ţađ myndi jafnvel verđa óframkvćmanlegt ađ lesa dánarfregnina, ţví ekki nokkur mađur myndi hafa  grćnan grun um hver ég hefđi eiginlega veriđ.
Líkast til yrđi ég jörđuđ á laun og presturinn eini mađurinn viđ jarđarförina.

Ég var djúpt sokkin í ţessa ógnvekjandi framtíđarsýn og sá enga glćtu framundan í lífi mínu.
En ég kom skyndilega til sjálfrar mín ţegar ógurlegt öskur skar sundur myrkriđ sem umlukti mig.
Mér varđ ljóst á einu augabragđi ađ  nú vćri ég loksins dauđ og ađ  ţetta vćri Andskotinn sjálfur sem međ ţessum hćtti vćri ađ bjóđa mig velkomna til sín í Neđra.
Ég var sem lömuđ af skelfingu en međ ofurmannlegum kröftum tókst mér ađ hrista af mér dođruna og beina skelfdum sjónum mínum í ţá átt sem óhljóđin bárust úr. Og mér til ćvarandi sáluhjálpar komst ég ađ raun um ađ ţessi ógnvekjandi hvćsandi öskur voru ekki runnin úr barka Myrkrahöfđingjans heldur stöfuđu ţau frá dulitlu sjónarspili sem átti sér stađ í garđinum fyrir utan gluggann minn.

Ţarna á miđri grasflötinni var spikfeitur fressköttur ađ athafna sig blygđunarlaust viđ ţađ ađ bíta breima lćđu í hnakkadrambiđ, auđsjáanlega međ ákveđna athöfn í huga.
Ég fylgdist grannt međ áframhaldandi uppákomu og ţegar hún stóđ sem hćst sló niđur í huga mér yfirnáttúrlegri hugljómum sem átti eftir ađ gjörbreyta öllu lífi mínu.
Ég áttađi mig á ţví í einni sjónhendingu ađ ţađ myndi skipta sköpum fyrir mig ţetta kvöld ađ bera ilmvatn á háls minn aftanverđan, áđur en ég fćri út á lífiđ. 


Ţetta er ekkert nýmćli myndi Hrói Höttur segja

Ég veit ekki betur en ađ Hrói Höttur og allt hans liđ hafi veriđ í sokkabuxum, ađ vísu voru ţćr grćnar. En hver veit nema viđ eigum eftir ađ sjá karlana spranga um göturnar í lauf-grćnum sokkabuxum. Ég er viss um ađ ţađ verđur nćsta  'trendiđ.' Og ţá er bara eftir ađ koma fjađrahöttum í tísku líka og viđ munum sjá Hróana út um allar trissur. Vonandi samt ekki rćnandi og ruplandi.
mbl.is Sokkabuxur fyrir karlmenn
Tilkynna um óviđeigandi tengingu viđ frétt

Nćsta síđa »

Höfundur

Svava frá Strandbergi
Svava frá Strandbergi

Myndlistarmaður. Smellið á myndina til að sjá verð á skopmyndum sem og eftirprentunum úr galleryi.
Myndir á þessarri síðu eru verndaðar af höfundarrétti hjá Myndstef.

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband